de kroon op het werk

In anekdote van mijn blog volg je het pad van de drie wegwijzers: het verleden, het heden en de toekomst. We gaan samen op wandel in het grote bos waar de anekdotes aan en tussen de bomen groeien. We verschuilen ons niet achter struiken, we liggen niet ineen gekropen naast boomstammen, we zijn niet bedekt door een laagje mos en bladeren, maar we lopen recht op het licht af. En daar … ligt mijn, ons steentje veilig.

Een tiental jaar geleden dook ik met mijn klein beladen rugzakje en een bruin uniformpje aan de auto in op weg naar school. Het was de vertrouwde routine van elke vroege schooldag; de radio spelend met een update van de laatste nieuwsberichten en een jongetje die de achtergrond opvulde met zijn vele praatjes. Meestal negeerde ik het geluid om me heen en sloot ik me op in mijn bovenkamer, mijn gedachten. Ook op zo’n jonge leeftijd al aanwezig. Ik ging één voor één mijn dromen af. Dromen die zich aanpasten aan het beeld dat zich op mijn netvlies liet branden, terwijl ik naar buiten staarde. Dat jonge meisje dat ik was, was het enige obstakel tussen mij en een betere wereld.

De wil van de dag bepaalde mijn dromen. Die ene dag die ik me kan herinneren, was het dinsdag. De dag dat de vuilnismannen de vuilnis kwamen ophalen in de buurt van mijn school. De onaangename geur doordrong zich tussen de ramen en bereikte uiteindelijk ook mijn neusvleugels. Nadien nestelde hij zich ook in mijn kleren, daardoor voelde ik me nog meer veranderen in een stuk vuil (bruin uniform). En toch keek ik niet vies weg, ontwikkelde ik geen afkeer voor die hardwerkende mannen maar een enorm respect. Niemand wees me erop waarvoor die mannen stonden, want ik vond hun betekenis zelf al.

Die mensen met hun fluo-oranje hesjes en broeken vormden elke week, voor mij zelfs van elke dag het licht van die koude, mistige winterochtend. Zij lieten mij voor het eerst heel groot dromen; ik wou een held worden, een wereldverbeteraar. Ik borg mijn naïeve, kleine kinderdroom om zangeres of actrice te worden even op in mijn speelgoedkist en nam een nieuwe, verrassende rol op mij.

Ik wilde koningin worden, niet van treinen maar van Moeder Natuur. Ik zou er later voor zorgen dat papiertjes niet meer zouden rond dwarrelen, er zou geen plaats meer zijn voor afval, sluikstorten en een oneerlijke behandeling van de natuur. Ik was overtuigd dat ik hiermee het nieuws zou bereiken, hiermee zou ik de wereld veroveren. Ik zou het kroontje van Miss Nature in ontvangst mogen nemen.

Ik wou Mega Mindy zijn, maar niet om te zeggen: “En als er iets is waar ik niet tegen kan, dan zijn het wel gemene boeven.” Maar eerder: “En als er iets is waar ik niet tegen kan, zijn dat wel gemene sluikstorters, afvalmakers,…” Helaas had ik geen Mega Toby aan mijn zijde en werd ik geplaagd door (commissaris) Migraine.

Die droom heeft me een eerste bewustzijn opgeleverd. Ik heb altijd het afval dat ik had en maakte bijgehouden om het daarna in een vuilbak te doen. Het fatsoen om het niet gewoon met de wind mee te laten waaien had ik wel. Dat was het begin om mijn eerste steentje bij te dragen.

Dromen is voor later zei ik altijd tegen mezelf en nu ik kan dromen is mijn tijd al bijna op.

Eén opmerking over 'de kroon op het werk'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: