zorgen om morgen

Elke morgen starten we de dag met roodkleurige cijfers. Zoveel mensen liggen er nu in de ziekenhuizen, zoveel mensen zijn er besmet, zoveel mensen zijn er gestorven en zoveel noodkreten… Zoveel zorgen om morgen.

Afgelopen vrijdag kregen we voor het tweede jaar op rij te horen dat er teveel besmettingen binnen ons departement zijn en dat we daarom weer moeten overschakelen tot online-onderwijs. Iets waar ik in het begin van het jaar nog naar verlangde, maar wat ik nu vervloek.

Ja, de plotse overgang naar voltijds onderwijs op de campus hakte er diep in. Ik was dan ook niks meer gewoon na anderhalf jaar. Ik moest weer voor urenlang de concentratie leren te bewaren want de les werd niet opgenomen. Ik moest weer vroeg opstaan (niet dat ik een uitslaper ben, maar toch), want ik moest mijn tram zien te halen. Ik verwenste De Lijn en zijn vele stakingen. Ik moest weer voor middageten zorgen, want papa zou geen lekkere lunch meer voor me maken. Ik bracht mijn leven weer buiten door, niet meer thuis.

Daarbovenop kwam nog dat ik slecht in mijn vel zat. Ik zag te weinig zon en stond teveel in de regen. Ik bleef thuis, weg van de prikkels die me nog dieper brachten. Maar vanaf gisteren ging het beter. Ik lach meer, ik heb minder mental breakdowns, ik ga weer graag naar de campus en zie mijn vrienden graag. Maar vanaf morgen ligt alles weer stil.

Ik maak me zorgen om de mensen die herinnerd worden aan gisteren.

Zoals Herman van Veen het zou zingen: ik moet weer rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Elke dag opnieuw.

Ik maak me zorgen om morgen. Ik maak me zorgen om de explosie die de wachtlijsten van psychologen en therapeuten te wachten staat. Een nog grotere dan die vandaag al bestaat. Kan deze zorg dat ook wel aan? Ik denk deze mensen al in de gangen gebukt onder de miserie zitten te wachten op hulp, die voor velen allicht te laat is. Ik maak me zorgen om de mensen die nu al mentale problemen hadden, want thuis is niet voor iedereen een veilige of gezonde plek. Ik maak me zorgen om de mensen die herinnerd worden aan gisteren.

Ik maak me zorgen om morgen. Ik maak me zorgen om de jonge kinderen die nu opgroeien. Ik maak me zorgen om hun leerachterstand en thuissituatie, maar ook om hun plezier in het leven. Ik maak me zorgen om alle zelfstandigen die weer een diep dal onder hun voeten zien vormen. Ik maak me zorgen om mijn docenten die opnieuw tegen een schermpje moeten praten en geen antwoorden krijgen.

En dan begint alles weer opnieuw, alsof we het verleden herleven. We zouden toch verdergaan?

Ik maak me zorgen om de maatschappij waarin we groot moeten worden. Ik maak me zorgen om jou en mij, want hoever gaan we de afstand nog laten drijven tussen ons? Hoe moet het nu verder? We hebben anderhalf jaar gehad om te leren uit het verleden, maar twee jaar later duwen we elkaar weg, zag en hoor ik huisartsen en verpleegkundigen kreunen onder de ellende en het werk en wordt er nog altijd rond een deftig beleid gedanst.

We hebben even kunnen proeven van dat ‘Rijk der Vrijheid’, maar ook lang niet iedereen. Gevangen tussen angsten, bezorgdheid, werk en certificaat. Het was van korte duur en het zal nog wel even duren voordat we onze hand er weer naartoe kunnen reiken.

En dan begint alles weer opnieuw, alsof we het verleden weer herleven. We zouden toch verdergaan? Toch zijn we er opnieuw beland. Is er dan geen licht aan het einde van de tunnel? Ik ben misschien in herhaling aan het vallen, maar is er dan ook iets veranderd tegenover vorig jaar?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: